Duplicación xenética

A duplicación xenética defínese como os procesos que ocorren en varios organismos, mediante os cales surxe un novo xene; por exemplo, a duplicación dun xene individual. Na  duplicación xenética contigua, a secuencia duplicada coexiste dentro dos límites establecidos polos sinais de inicio e detención para síntesis de proteínas do orixinal, o cal orixina un produto de transcripción e unha proteína máis grandes a expensas da proteína existente.

A duplicación, replicación o Autoduplicación é unha propiedade exclusiva do ADN, ao igual que a Transcripción e a Mutación. A Duplicación comeza na interfase da división celular ou período de Síntese, nesta Fase, o ADN duplícase por si mesmo formando moléculas de ADN fillas ou Semiconservadoras, na duplicación, unha enzima especial chamada HELICASA ou DESOXIRRIBONUCLEASA, inicia a ruptura das pontes Hidróxeno entre pares de bases nitroxenadas complementarias en ambas cadeas, faino desde a rexión inferior da biomolécula ata o extremo superior, cada cadea de Nucleótidos separada Sintetiza outra cadea de nucleótidos Complementaria por outra enzima clave no ADN chamada ADN Polimerasa, unha vez sintetizada, os nucleótidos das 2 cadeas se Reorganizan, nesta etapa, volve a participar a HELICASA, xa que outra das súas funcións é a de Reordenar o apareamiento de nucleótidos no ADN fijo, é dicir, controla as unións exactas entre Adenina, Timina, Citosina e Guanina, a información hereditaria transmítese dun organismo a partir do Código Xenético (la secuencia de 4 letras repetidas a lo largo de la biomolécula AT/CG).

Novidades sobre a duplicación xenética.

Descuberta unha nova enzima capaz de replicar cadeas de ADN danadas.

O ADN de cada unha das células que codifica os nosos xenes,  é a vez o manual de instruccions que define as alternativas de expresión asociadas a diferenciación celular dos nosos texidos.

Según este estudio, a copia de cadeas de ADN dañadas conleva a introducción de mutacións que podrían ter un impacto no envelecemento das células, pero que tamén desempeña un papel crucial na evolución dos xenomas e na a diversificación da vida na Terra.

“Esta nova ADNA polimerasa humana, que está presente tanto no núcleo como nas mitocondrias das nosas células, probablemente surxiu durante a evolución como unha das primeras solucións á necesidade de replicar o ADN en entornos de dano metabólico.

Lucía Tilve, Carlos López y Sara Daniela Carrasquel

 

Esta entrada foi publicada en A revolución xenética. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta