Formación das proteínas

Enlace Peptídico :

A unión de dous ou máis aminoácidos mediante enlaces amida orixina os péptidos. Nos péptidos e nas proteínas, estes enlaces amida reciben o nome de enlaces peptídicos e son o resultado da reacción do grupo carboxilo dun aminoácido co grupo amino doutro, coa eliminación dunha molécula de auga.


INSULINA

Formación:esta proteína, como todas as proteínas, se sintetizan nos ribosomas, o paso de ARN a proteína xera unha cadea de aminoácidos que chamamos preproinsulina, posto que aínda ten que ser procesada para ser funcional (sintetizar as proteínas non activas é un mecanismo moi común, cuxa finalidade é poder almacenar unha gran cantidade de proteína para poder activala e liberala rapidamente no momento de recibir a sinalización de que son necesarias). A preproinsulina pasa ao REL onde é procesada, perde un anaco da cadea de aminoácidos do extremo C Terminal, transformándose en proinsulina, que presenta 3 cadeas: B-C-A onde a cadea C une as outras dúas.É neste punto no que se forman as pontes disulfuro S-S. Seguindo o camiño habitual da síntese e procesado de proteínas a proinsulina pasa ao Golgi onde irá adquirindo unha estrutura máis estable e ao saír do Golgi se empaquetará en vesículas de secreción listas para saír da célula, aínda que aínda en forma de proinsulina. É nas primeiras vesículas, as vesículas recubertas de clatrina que se desprenden do Golgi, onde comeza a escisión do péptido C. estas vesículas teñen na súa membrana as bombas de protóns que introducen H+ que produce unha baixada do pH dentro da vesícula, isto estimula a activación das peptidasas (encimas )presentes na vesícula, e cuxo obxectivo é escindir o péptido C transformando a proinsulina en insulina madura, lista para actuar. As vesículas van perdendo a súa cuberta de clatrina ata transformarse en vesículas non recubertas, que son as que presentan unha maior cantidade de insulina madura. Esta vértese ao torrente sanguíneo por exocitosis.

Molécula de insulina e a súa fórmula.

A insulina ten unha importante función reguladora sobre o metabolismo, sobre o que ten os seguintes efectos:

 

  • Estimula a glucogenogénesis.
  • Inhibe a glucogenolisis.
  • Diminúe a glucosecreción hepática
  • Promove a glicólise.
  • Favorece a síntese de triacilgleceroles (triglicéridos). Para iso, estimula a produción de acetil-CoA (por exemplo, ao acelerar a glicólise), e tamén estimula a síntese de ácidos graxos (compoñentes dos triacilgliceroles) a partir da acetil-CoA.
  • Estimula a síntese de proteínas.

HORMONA DO CRECEMENTO

ESTRUCTURA:O isoforma principal da hormona do crecemento é unha proteína de 191 [aminoácido] cun peso molecular de 22.124 daltons. A estrutura inclúe catro hélices, necesarias para a interacción funcional co receptor de GH. Parece que, na súa estrutura, a GH é evolutivamente homóloga á prolactina e somatomamotropina coriónica. A pesar das marcadas similitudes estruturais entre as hormonas do crecemento de diferentes especies, só a hormona do crecemento humana e a dos primates teñen efectos significativos en humanos.

Existen varias isoformas moleculares de GH na glándula pituitaria que son liberadas ao torrente sanguíneo. En particular, unha variante de aproximadamente 20 kDa orixinada por un splicing alternativo está presente nunha proporción de 1:9 bastante constante,5 mentres que recentemente unha variante de ~ 23-24 kDa tamén foi encontrada en estados de post-exercicio en proporcións máis altas.6 Esta variante non foi identificada, pero foi suxerido de coincidir cunha variante glicosilada de 22 kDa dunha de 23 kDa identificada na glándula pituitaria.7 Además, estas variantes circulan unidas parcialmente a unha proteína (proteína fixadora da hormona do crecemento, GHBP), que é a parte truncada do receptor da hormona do crecemento, e unha subunidade ácido-lábil (ALS).

FUNCIÓNS:

  • Incrementa a retención de calcio e a mineralización dos ósos
  • Incrementa a masa muscular a través da hiperplasia sarcómera
  • Promove a lipolisis
  • Incrementa a biosíntese proteica
  • Estimula o crecemento de todos os órganos internos excluíndo ao cerebro
  • Xoga un rol na homeostase
  • Reduce o consumo de glicosa do fígado
  • Promove a gluconeogénesis no hígado28
  • Contribúe ao mantemento e función do illotes pancreáticos
  • Estimula o sistema inmune

 

Hormona de crecimiento.

Nuria Chamosa Gañete

Andrea Couceiro García     1ºBAC A

 

 


Esta entrada foi publicada en A revolución xenética. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta