Intrón e Exón

Un intrón é unha rexión do ADN que debe ser eliminada da transcrición primaria de ARN, a diferenza dos exones que son rexións que codifican para unha determinada proteína.

Os intrones foron descubertos por Phillip Allen Sharp e Richard J. Roberts, o que lles supuxo gañar o Premio Nobel de Fisiología ou Medicina en 1993. O término intrón foi introducido polo bioquímico estadounidense Walter Gilbert en 1978.

Os intrones poden representar un sitio alternativo de splicing, podendo dar diferentes tipos de proteínas. O control do splicing está regulado por unha ampla variedade de sinais moleculares. Os intrones tamén poden conter ?información antiga?, é dicir, fragmentos de xenes que probablemente expresábanse pero que actualmente non se expresan.
Ilustración do proceso de axuste desde pre-ARN a ARN.

Tradicionalmente afirmouse que os intrones son fragmentos de ADN carentes de información. Con todo esta afirmación é cuestionada e actualmente goza de poucos adeptos. Sábese que os intrones conteñen varias secuencias pequenas que son importantes para un axuste eficiente.

Algúns intrones do grupo I e II son ribozimas capaces de catalizar o seu propio splicing fose do ARN. O descubrimento destas propiedades auto-catalíticas supuxo o Premio Nobel de Química a Thomas R. Cech e Sidney Altman en 1989.

O exón é a rexión dun xene que non é separada durante o proceso de corte e empalme e, xa que logo, mantéñense no ARN mensajero maduro. Nos xenes que codifican unha proteína, son os exones os que conteñen a información para producir a proteína codificada no xene. Nestes casos, cada exón codifica unha porción específica da proteína completa, de maneira que o conxunto de exones forma a rexión codificante do xene. En eucariotas os exones dun xene están separados por rexións longas de ADN (chamadas intrones) que non codifican.

Aínda que se considerou nun primeiro momento que os exones (en comparación cos intrones) son os que levan a “información” dentro dun xene, demostrouse que non sempre é así. Así por exemplo existen pseudogenes que posúen a estrutura dun xene activo (incluído os seus exones) e con todo non se transcriben.

Na imaxe pódese observar un diagrama mostrando como os exones e os intrones localízanse de xeito intercalada nun xene. A cada extremo dun xene existe unha rexión non traducida do mesmo (UTR: UnTraslated Region). A transcrición dun xene a ADN, xera un RNA mensajero inmaturo. Este ARN mensajero leva a cabo o proceso de splicing, no que se escinden os intrones e as rexións non traducidas. Unha vez que o ARN mensajero madurou, pode ser traducido a unha proteína.


Uxía Fernández Andrade e Uxía Prado Cerqueiro 1ºBACH-C

Esta entrada foi publicada en 2 - ORIXE DA VIDA, Orixe da vida e do ser humano. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta