Riscos meteorolóxicos – Furacáns e inundacións

RISCOS METEREOLÓXICOS

Os riscos metereolóxicos son cambios que ocorren na natureza sucedidos por si solos. Son aqueles procesos permanentes de movementos  de transformacions que sufre a natureza e que poden influir na vida humá, riscos ca ocurrencia de determinados fenómenos atmosféricos,fundamentalmente de tipo físico. Os fenómenos meteorolóxicos máis comuns son a choiva e o vento. Pero existen outros que sólo se producen en certas épocas como a neve e en determinados lugares xeográficos como os furacáns.

Os riscos metereolóxicos e hidrolóxicos máis frecuentes son:

  1. A choiva
  2. A neve
  3. O granizo
  4. As tormentas
  5. As inundacións
  6. As ondas de calor
  7. Os tornados e os ventos fortes
  8. Os incendios forestales
  9. Os ciclóns
  •  A  choiva é un fenómeno atomosférico de tipo acuático que se inicia ca condensación do vapor de agua contido nas nubes, e que cae na superficie en forma de precipitación de partículas líquidas de auga. A choiva depende de tres factores: a presión, a temperatura e especialmente, a radiación solar.

Resultado de imagen de lluviaA neve é un fenómeno metereolóxico que consiste en pequenas precipitacións de cristales de xeo, que se agrupan en copos. A neve é  vapor de auga que experimenta unha alta deposición na atmósfera a unha temperatura menor de 0 °C, e que posteriormente cae sobre la tierra.

Resultado de imagen de nieve

O granizo é un tipo de precipitación sólida que se compón de bolas irregulares de xeo, cada un dos cales refirese como unha pedra de granizo. A diferenza do granizo blando (que está formado por escarcha e granizo, que son máis pequenas e translúcidas), o granizo está formado, principalmente de xeo e de auga e o seu tamaño pode variar entre os 5 e 50 milímetros de diámetro.

As tormentas son un fenómeno caracterizado pola coexistencia próxima de dous ou máis masas de aire de diferentes temperaturas. Este contraste asociado aos efectos físicos implicados desemboca en unha inestabilidade caracterizada por choivas, ventos, relámpagos, tronos, raios e ocasionalmente granizos entre outros fenómenos meteorolóxicos. Creanse cando un centro de baixa presión desarróllase con un sistema de alta presión que o rodea. Esta combinación de forzas opostas pode crear ventos e resultar na formación de nubes de tormenta, como el cumulonimbus.

As inundacións son a ocupación por parte da auga de zonas que habitualmente están libres de esta, por desbordamentos de ríos, torrentes ou ramblas, por choivas torrenciais, desxeo, por subida das mareas por encima do seu nivel habitual, por maremotos, e furacáns, entre outros.

Os tornados ou ventos fortes son unha masa de aire con alta velocidade cuxo extremo inferior está en contacto ca superficie da Terra e o superior cunha nube cumulonimbus. Tratase do fenómeno atmosférico ciclónico de mayor densidade enerxética da Terra, ainda que de pouca extensión e de corta duración.

Os ciclóns son ventos fortes acomapañados de tormenta

Os incendios forestais estań provocados polo lume que se extende sin control en terreos forestais ou silvestres, afectando a combustibles vexetales, flora e fauna. Un incendio forestal distinguese de outros tipos de incendios pola sua ampla extensión, a velocidade ca que se pode extender dende o seu lugar de orixe, o seu potencial para cambiar de dirección inesperadamente, e a sua capacidade para superar obstáculos como carreteras, ríos y cortalumes. Os incendios sempre solen ser intencionados polo home.

Inundacións:

As inundacións son unhas inundacións que consiste na invasión o cubrimento da auga en áreas que en condicións normais se manteñen secas, tamén é considerada como a abundancia excesiva de algo ou cosa.

As inundacións afectan maioritariamente a zona ecuatorial e tropical.

As inundacións dañan os bens, ameazan a vida dos seres vivos, erosionan o chan e sedimentan excesivamente e dificultan o drenaxe e impide que os terreos sean explotados de forma productiva.

Resultado de imagen de inundaciones

As inundacións se deben as grandes chuvias, a fusión das neves, roturas de presas, actividades humanas…

Fusión das neves: En primavera se funden as neves acumuladas no inverno nas zonas de alta montaña é cando os ríos que se alimentan destas augas van máis crecidos. Si en esa época coinciden fortes chuvias, o cal no é infrecuente, se producen inundacións.

Rotura de presas: Cando se rompe unha presa toda a auga almacenada no embalse é liberada bruscamente e se forman grandes inundacións moi perigosas. Casos como o da presa de Tous que se rompeu en España, han sucedido en moitos países.

Resultado de imagen de rotura de presas de Tou

Ao asfaltar cada vez maiores superficies se impermeabiliza o chan,o que impide que a auga se absorba pola terra e facilita o que con gran rapidez as augas cheguen aos cauces dos ríos a través de desagües e cunetas.

A tala de bosques e os cultivos que desnudan ao chan de su cobertura vexetal facilitan a erosión, con o que chegan aos ríos grandes cantidades de materiais en suspensión que agravan os efectos da inundación.

As canalizacións solucionan os problemas de inundación en algúns tramos do río pero os agravan noutros aos que a auga chega moito máis rapidamente.

FURACÁNS:

Os furacáns son as tormentas máis grandes e violentas da Terra.

A xente chama a estas tormentas con distintos nomes como tifóns o ciclóns según o lugar onde se producen.

El término científico para todas estas tormentas es ciclón tropical.

Solo os ciclóns tropicais que se forman sobre o Océano Atlántico e o Océano Pacífico oriental,como o Irma, se chaman furacáns.

¿CÓMO SE FORMAN?

Os furacáns se forman cando unha serie de tormentas eléctricas se acumulan e se desprazan sobre augas oceánicas cálidas
Escala Saffir-Simpson de furacanes

A escala de furacáns de Saffir-Simpson é unha escala  que clasifica os ciclóns tropicais según a intensidade do vento desenvolvida en 1969

por o inxeñiero civil Herber Saffir e o director do Centro Nacional de Furacáns (NHC) de Estados Unidos Robert ‘Bob’ Simpson.

CATEGORÍA 1: Ventos entre 119 y 153 kilómetros por hora. As olas poden chegar a 1,5 metros de altura e inundar algunhas zonas costeiras. En esta categoría,os danos solen producirse en elementos que no están anclados ao chan,ao igual que avisos e árbores. Florence entra nesta categoría.

CATEGORÍA 2: Ventos entre 154 y 177 kilómetros por hora.As olas crecen ata 2,4 metros de altura.A forza do aire pode afectar aos elementos exteriores do edificio como ventás e teitos. Tamén hai alta probabilidade de que os árbores y las señais sean arrancados do chan. Katrina (2004, Brasil) foi de esta categoría.

CATEGORÍA 3: Ventos de hasta 209 kilómetros por hora con olas que superan los 3,6 metros de altura. Se poden producir danos devastadores.A electricidade e a auga no estarán dispoñibles durante varios días ou semanas despois de que pase a tormenta. Exemplo:Sandy (2012, EE.UU.).

CATEGORÍA 4: Ventos entre 210 y 249 kilómetros por hora con olas que superan os cinco metros de altura con posibilidade de ocasionar un dano catastrófico.A maior parte de las estructuras de las casas pueden sufrir graves daños o pérdidas. Árbores serán derribados ao igual que postes de enerxía. Ike, en África en 2008, foi de esta categoría.

CATEGORÍA 5: É o  máximo nivel con ventos que superan os 250 kilómetros por hora e olas que exceden os seis metros de altura.A forza de os ventos poden destruir un alto porcentaxe de vivendas con árbores e postes de enerxía caídos.A maior parte da área pode ser inhabitable durante semanas. Irma, no caribe, foi desta categoría en 2005.

Iker, Nicolás, Marcos.

Mapa onde é mais probable que se produza un furacán

Resultado de imagen de mapa donde es mas probable que haya un huracan

 

Esta entrada foi publicada en Sen categorizar. Garda o enlace permanente.

Deixa unha resposta